امروز می خوام یک قرص جادویی به شما معرفی کنم. این قرص کمک می کنه تا پول بیشتری دربیاورید، خوشحال تر زندگی کنین، لاغرتر به نظر برسین و روابط بهتری داشته باشین. این محصول، داروی جدیدی به نام «با دیر بودن خداحافظی کنیم» است. فقط مصرفِ یک نوبت از این دارو در روز کافیه تا همه جا به موقع حاضر شید و در زندگی خود و دور و بریا تون تغییری بسازین.

پول-نام-تصویر

این مقاله رو بخونین تا ببینین به چه دلیل باید وقت شناس باشین.

گذشته از شوخی، دیر رسیدن قابل قبول نیس. ممکنه سخت گیرانه به نظر برسه اما حقیقت داره و باید بیشتر از اینا بر اون تأکید شه. فرقی نمی کنه به مهمانی شام، کنفرانس یا قهوه ی عصرانه دعوت شده باشین، وقت شناسی خصوصیات خیلی از شخصیت شما رو برملا می کنه.

دیر رسیدن به حدی واسه من آزار دهندهه که حتی فکر کردن به اونم اذیتم می کنه. خیلی به کم پیش میاد که دیر برسم، اما اگه این اتفاق بیفته، از استرس خیس عرق میشم. هر چقدر دیرتر برسم، استرس و پس عرق کردن ام شدیدتر می شه. اگه بیشتر از ۱۵ دقیقه دیر کنم، مثل اینه که از استخر بیرون آمدم.

در این مورد کمتر کسی رو پیدا می کنم که مثل من باشه. واسه خیلی از افراد دیر رسیدن به جلسه ی کاری یا تموم نکردن پروژه ای در ضرب العجل تعیین شده چیزی عادیه. به من القابی مثل عصبی، غیرمنطقی و اتوکشیده و البته بعضی وقتا هم خیلی بدتر از اینا داده شده. در دنیایی که همیشه دیره، صحبت کردن درباره وقت شناسی برایم محبوبیتی نمی آورد، ولی مشکلی با این قضیه ندارم.

دلیلی هست که واسه جلسات زمان مشخص و واسه کارا ضرب العجل تعیین می کنیم. این کار به ما اجازه می ده تا واسه سعیای مون برنامه ریزی کنیم، هدر رفتن زمان رو به کمه کم برسانیم و انتظارات مون رو مشخص کنیم. تصور کنین که اگه همه آروم و بی خیال بودن چه پیش می اومد؟ مطمئنا تصورش سخت نیس، همین هفته گذشته ۱۳ نفر (بله، تعدادشان رو شمردم) دیر به جلسه اومدن یا کارای شون رو در موعد مقرر تحویل ندادند. به نظر می رسه این در بین مردم تبدیل به یک اپیدمی شده که در اینجور زمانی خیلی ساده و با گفتن «ببخشین دیر شد»، «شرمنده، اشتباه شد» و «می دونید، پیش میاد دیگه» قضیه رو به آرامی تموم کنن. در این مواقع معمولا پاسخی که انتظار شنیدنش رو دارن اینه: «اشکالی نداره»، اما واقعا «اشکال داره». مشکل اینجاست:

برنامه-ریزی

  • بی احترامی: وقت شناس بودن یعنی احترام گذاشتن. نشون می ده که شما واسه افراد دیگر ارزش قائل هستین. اگه به کسائی که در جلسه شرکت کردن احترام نمی ذارین، اصلا به چه دلیل می خواید اونا رو ملاقات کنین؟
  • بی ملاحظگی: دیر رسیدنِ غیرعمد نشون می ده زندگی بقیه واسه شما اهمیتی نداره. خیلی راحت، واسه تون مهم نیس.
  • دست بالا گرفتن: دیر رسیدنِ عمدی به قدرت مربوط می شه. این کار یعنی می خواید به فرد دیگر نشون بدین که آدم مهمی هستین و در رابطه خود رو دست بالا می گیرین.
  • نبود اعتماد: وقتی به جلسه ای دیر می رسین یا کارتون رو به موقع تحویل نمی بدین اعتبارتان زیر سؤال میره. اگه نتونن روی شما در وقت شناسی حساب کنن، چه جوری می تونن در مورد مسائل مهم تر به شما اعتماد کنن؟
  • زیان آوری: تصور کنین که ۵ نفر قراره ساعت ۲ بعداز ظهر جلسه داشته باشن. وقتی شما ده دقیقه دیر می رسین، ۴۰ دقیقه از وقت بقیه رو به هدر میدید. فرض کنین پرداختی سازمان به این افراد ۲۰۰ دلار در ساعت باشه. ۱۳۳ دلار از دست رفته رو شما می پردازید؟ به هر حال یک نفر باید هزینه این ضرر رو جبران کنه.
  • بی نظمی: اگه نتونین از تقویم تون به درستی استفاده کنین، چه جوری می تونین به بقیه ی قسمتای زندگی تون سر و سامان بدین. دیر رسیدن به این معنیه که حساب وکتاب زندگی تون رو ندارین.
  • پرمشغلگی: همه تمایل دارن پرمشغله بودن رو به حساب مهم بودن بذارن، اما یک فرد موفق می دونه که پرمشغله بودن به معنای نبود توانایی در اولویت بندی کارا یا ناتوانی در «نه» گفتنه.
  • بی ثباتی: خیلی از افراد در آخرین لحظه تصمیم می گیرن از زیر بار کاری که پایبند شده بودن، شونِه خالی کنن. واقعا کارشون خنده داره.
  • خودبزرگ بینی: با اینکه خیلی از فراد از هشت سالگی به بعد این رفتار رو ترک می کنن، اما هنوزم خیلیا هستن که خود رو در مرکز کائنات می بینن. این موضوع جالبی نیس. بهش، سندروم دونالد ترامپ هم میگن. دوست دارین شما رو با دونالد ترامپ مقایسه کنن؟
این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   به چه دلیل بهتره فرزندان مون اسباب بازی های کمتری داشته باشن؟ 

همونجوریکه قبلا گفتم به کم پیش میاد که دیر برسم. بعضی وقتا واقعا یک کار لازم پیش میاد، یا اتفاق پیش بینی نشده ای میفته. وقتی تأخیر دارم، سعی می کنم با جزئیات دلیل دیر رسیدنم رو توضیح دهم، از صمیم دل عذزخواهی کنم، به افرادی که در انتظارم بودن اطمینان دهم که این موضوع برایم خیلی مهمه و دیگر هیچوقت تکرار نمیشه.

اهمیت دادن به وقت شناسی به معنای استرس داشتن یا قضاوت کردن افراد نیس. برعکس، باعث می شه در زندگی مون و در بین دوستان یا همکاران مون، جای بیشتری واسه افراد قابل اطمینان، باملاحظه و منطقی باز کنیم. تصور کنین اگه همه مردم کارایی که بر عهده شون بود رو به درستی انجام میدونن، دنیا چه جای آرامش بخشی می شد. بهترین کار اینه که از خودتون شروع کنین و شعاری که از کودکی به من یاد گرفتن رو اولویت ی زندگی تون بذارین: «به موقع یعنی، ۵ دقیقه زودتر؛ سرِ وقت رسیدن، دیره و دیر رسیدن قابل قبول نیس.»

کودکی-نام-تصویر

آرامش

منبع : forbes

دسته‌ها: آموزشی